vandaag

heb ik besloten mijn lay-out eens iets aan te passen. Ik heb blogs toegevoegd die ik, op mijn manier, volg. Er zijn er een paar die ik puur hobbymatig volg: Nanda, met haar leuke knutsels en frutsels en Noor!design met de leuke hobbymaterialen.
De overige 3 blogs die ik volg, zijn van 3 vrouwen die ik, ongeacht hun leeftijd, enorm bewonder om hun moed en doorzettingsvermogen.


Als eerste: leef lef.
Over een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek is. Bij het eerste ontdekken van haar ziekte is ze begonnen met hardlopen. Het resultaat daarvan was vervolgens een sponsorloop, eerst aangesloten bij de Berekuilloop (2013), maar sinds 2014 een eigen evenement/.sponsorloop: de LEEFLEFLOOP op Het Lint, die dit jaar voor de tweede keer in deze vorm georganiseerd wordt.


Als tweede: mama Roos.
Een jonge vrouw, die in 2012 bevallen is van een premature babyboy. Gelukkig gaat het met die babyboy nu goed en is het een heerlijke dreumes geworden. Afgelopen jaar werd babyboy 2 geboren, stipt op tijd. De dapperheid waarmee zij een tweede zwangerschap is aangegaan, ondanks de onzekerheid, daar heb ik respect voor.


Als derde: mijn leven en alles wat daarbij komt kijken
Een nog jongere vrouw, die ik niet in real life ken, maar waarover ik op een paardenforum heb gelezen. Als ik lees met welke dapperheid zij de onderzoeken en ingrepen ondergaat, en hoe zij met veel doorzettingsvermogen ondanks alle ziekenhuisopnames, er in slaagde om haar eindexamen te halen, dan krijg ik kippenvel over mijn hele lichaam. Diep respect voor haar.


3 vrouwen, 3 verschillende leeftijden, 3 verschillende situaties, maar toch een overeenkomst: ziekenhuizen spelen een belangrijke rol in hun leven.


Nu kan je denk: tja, ramptoerisme, maar dat is het toch niet. Het is zuivere interesse over hoe het met hun gaat, hoe zij zich door moeilijkheden heen slaan, en op de een of andere manier geeft het mij kracht om mijn relatief kleine problemen makkelijker te relativeren.


Af en toe plaats ik eens een reactie op een van de blogs, soms alleen maar om even een hart onder de riem te steken, aan te geven dat je aan ze denkt, of ze sterkte te wensen.

Al geruime tijd

niets meer geplaatst. Niet omdat ik niets te vertellen heb, maar omdat ik vind/denk dat ik er geen tijd voor heb, of juist omdat ik vind dat hetgene wat ik schrijf, voor anderen weinig interessant is.

Maar: nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Als eerste: hardlopen.
Dit doe ik nog steeds, regelmatig, niet snel, maar wel doorgaand. Ondertussen heb ik heel stiekem eens aan de 10 km mogen snuffelen, en dat gaat hem vast binnenkort wel eens worden.

Op creatief vlak:
Fröbelen doe ik nog steeds graag, dan mat papier, maar tegenwoordig ook steeds meer met verf en pastelkrijt. Vooral pastelkrijt vind ik een leuke uitdaging.

Op gezinsvlak:
Tja.....wat zal ik daar nu eens van zeggen? Kleine kinderen, kleine zorgen (over het algemeen dan), grote kinderen, grote zorgen.....en hoe het verder gaat? ach.....we zullen het wel zien.

Wat voor mij de voornaamste reden is om dit blog weer eens nieuw leven in te blazen, is het volgende: gisteren is er een terroristische aanslag gepleegd door 3 moslimextremisten op een frans satirisch tijdschrift. Hierbij vonden 12 mensen de dood.

Hier heb ik het volgende stukje over geschreven, en ondanks dat ik denk dat niemand het zal lezen, wil ik het toch hier plaatsen:

Na een terroristische daad, door moslimextremisten, ergens in Frankrijk, valt het me weer op: de beruchte kam. De extremisten zijn moslim, dus alle moslims zijn extremisten…. Voel je het?

Dat is het zelfde als: mensen van de zwarte kousenkerk zijn christelijk, dus alle christenen zijn van de zwarte kousenkerk.

We weten natuurlijk allemaal dat dat in het geval van de christenen niet waar is, maar waarom zou het dan vanuit de moslims wel waar zijn?

Omdat ze roepen ”Allah is groot”? Tja, hoe vaak zegt een christen niet: “God zij (ge)dank(t)”? Is dit beter, is dit erger? Nee, eigenlijk niet, maar het hangt van je referentiekader af. Waar zet je het neer, wat ben je gewend?

Mijn ervaring is, dat er onder moslims verschillende “gradaties” zijn, de meer of juist wat minder praktiserende, de strengere, dat wat gematigdere, de extremisten. Net zoals je dat in het christelijk geloof op precies dezelfde manier aantreft: zwaar (zwarte kousenkerk, rokken, reformatorisch) of wat gematigder, en alle tussenvormen van al dan niet praktiserend.

We hoeven het niet met elkaar eens te zijn, maar ieder mag zijn eigen mening hebben, ook als deze op satirische wijze wordt geuit. Dit gaat nl. over en weer: nu deze over dat geloof, dan die over dit geloof.

Als we nu, met elkaar, eens gaan proberen IEDER, welk geloof dan ook, protestant, boeddhist, moslim,  katholiek, in zijn waarde te laten, de gewone menselijke normen en waarden (noem ze de 10 geboden, de 7 werken van barmhartigheid) uit te voeren, zonder bijbedoelingen, dan zou de wereld vast een stukje mooier zijn.

Als ieder in zijn eigen kring hiermee begint, door simpel wat naastenliefde te (ver)tonen, dan KUNNEN we met elkaar het verschil maken.

Ik hoop dat, als iemand dit leest, diegene de moed heeft om dit stukje te delen, over te nemen, of er op zijn minst zelf iets mee te doen. SAMEN KUNNEN WIJ HET VERSCHIL MAKEN!

lang geleden

Veel gebeurd, maar….hier is weer een nieuw avontuur van mij.

Als eerste: het hardlopen. We lopen nog steeds. Trainingen gaan goed, steeds minder pijn, 2,7/3 km is goed te doen (al 2 x de VIB-loop gedaan op een zondagmorgen)…..heerlijk. Nu onderweg naar de 5 km, en wie weet, als het zo goed blijft gaan, komt er wel een 10 km…..maar dat is nog even toekomstmuziek.
Wel weer een aantal doelen/evenementen op de planning staan: belangrijkste (voor mij) is nog steeds het lopen van de Unicef-loop in april 2014. Hier wil ik tenminste 5 km kunnen doen. Verder staat er voor zondag 15 december een SantaRun ( http://leidsche-rijn.rotarysantarun.nl/) op het programma en voor 29 december weer een VIB-loop, dit keer die van 5 km. Voor 2014 wil ik graag de Utregse Meidenloop en (als hij er weer is) de ColorRun doen.

Tot zo ver de plannen voor het hardlopen.

Verder zijn we druk bezig op zolder, om die zo in te richten dat er een fatsoenlijke logeerplaats gerealiseerd kan worden (met evt slaapbank), tv en wat opbergmogelijkheden. er moet er natuurlijk op zolder wel voldoende ruimte blijven voor mij om te fröbelen, want aangezien ik op een paar markten ga staan samen met Nanda van www.Prettypresents.nl, moet ik toch weten wat er te koop is en hoe het verwerkt kan worden……
De eerste “nieuwe” soort fröbels is dan ook af en zal ik binnenkort vertonen op mijn blog.

Als laatste heb ik mij pasgeleden erg opgewonden over een opmerking over AD(H)D, en dan voornamelijk over het feit dat de “ontdekker” hiervan blijkbaar op zijn sterfbed heeft verklaard dat AD(H)D niet zou bestaan. Natuurlijk wordt zo’n uitspraak finaal uit zijn verband getrokken en natuurlijk zullen er foute diagnoses gesteld zijn, maar…..mensen die er geen ervaring mee hebben, denken wel allemaal te weten wat er speelt en vinden vaak dat het aan de ouders ligt. Ouders kunnen niet opvoeden, ze werken te veel, ze zijn niet streng genoeg, en op die manier wordt  de ouders ook nog een schuldgevoel bezorgd, terwijl de ouders vaak al veel strenger zijn dan andere ouders, maar het komt gewoon niet binnen.
Nou, ze mogen een paar dagen ruilen hoor, als de dame haar medicijnen niet genomen heeft: opmerkingen komen niet binnen, opdrachten worden niet uitgevoerd, drukte in haar hoofd, concentreren is moeilijk, problemen met plannen en organiseren en ga nog maar even door.
Je snapt natuurlijk dat dat voor frustraties zorgt, naar beide kanten, want echt: het is GEEN onwil, het is absolute onkunde. Natuurlijk proberen we dit zo goed mogelijk te ondersteunen, maar soms kan je niet verder.
Maar de mensen he, die !@$%# mensen die er niets van weten, die zeggen standaard “O, maar dat heb ik ook wel eens”……Ja inderdaad: WEL EENS…..moet je eens nagaan wat dat is als je dat de hele dag door, dag in dag uit hebt. Je ouders zitten op je te schelden, over je huiswerk, je cijfers, dat je je taken niet doet. Niet 1 dag, maar alle dagen. Vervolgens krijg je medicijnen en hé…..dat is gek: opdrachten worden uitgevoerd, huiswerk wordt “vanzelf” gemaakt, er ontstaat structuur, cijfers worden beter, de hele wereld gaat beter…..kortom: er ontstaat RUST.

Goed, eindelijk mijn frustraties over het onbegrip ge-uit en natuurlijk, ik ben het er volledig mee eens: er ZIJN kinderen die wel erg gemakkelijk het etiketje hebben gekregen en de bijbehorende medicijnen, maar voor de vele kinderen (en volwassenen, want ik ben ook een ADD’er) kan er zoveel rust ontstaan….

 

het is al weer maandag

Vertelde ik zaterdag nog over allerlei activiteiten waar ik mee bezig was, heb ik er gisteren weer een bij gedaan.

De atletiekvereniging waarbij ik me na de Start-to-Run-clinic heb aangesloten, organiseert in de wintermaanden een trimloop op de laatste zondag van de maand, de VIB-loop. Er kunnen dan afstanden tussen 2,5 en 21 km gelopen worden. Gisteren was de eerste trimloop van dit seizoen, en we hebben met een aantal mensen uit onze S2R-clinic de trimloop 2,5 km gelopen (die er stiekem 2,7 bleken te zijn). Regen en harde wind, gezandstraald langs een strandje, maar.....we hebben hem uitgelopen, in een niet eens al te slechte tijd (21 minuten).

Nooit verwacht ooit nog eens zo ver te zullen komen.....nu doorzetten, eens zal de 5 km ook door mij gelopen worden.

Gisteren verder nog even heerlijk gefröbeld en nu is het weer maandag, begin van een nieuwe werkweek.

Deze week maar 4 dagen werken, één avond fysio-fitness, 2 avonden hardlopen, nog een avondje zolder opruimen, en vrijdag lekker naar de KreaDoe.
Zaterdag komen Jaap en Letty logeren, 's avonds heerlijk eten bij Valk en daarna theater, Vincent Bijlo.

Kortom: een druk, maar heerlijk weekje voor de boeg.

tot later,
Maureen

zo

een drukke periode licht achter ons, met een hoop hoogtepunten....en natuurlijk ook altijd wat dieptepunten, maar die vallen wel mee.

Het eerste hoogtepunt: ik heb de clinic Start2Run afgesloten, en ik kan nu 3 km aaneengesloten "hard"lopen..... verwacht geen wereldrecords, maar: ik hou het vol.
Omdat het toch wel leuk is om in een groep te lopen, heb ik me toch maar bij het loopgroepje aangesloten om tenminste 1 x per week met elkaar te lopen. Grote voordeel is dat dit op de atletiekbaan in Maarssen is, waardoor we 's avonds toch verlicht veilig kunnen lopen. Heerlijk dus. Doelstelling nu is om over 7 à 8 weken de 5 km te kunnen lopen.

Het volgende hoogtepunt was de Noor!demodag, georganiseerd door PrettyPresents op 19 oktober jl in "De Bron" in Nieuwegein. Een leuke dag, met weer wat leuke ideeën.

Eén van de ideeën heb ik vandaag eens uitgewerkt.

foto 1: swirl, roosje, crystal drop (allen pretty present)
kerstbal, blad (eigen verzameling)

foto 2: swirl, roosje (pretty presents)
kerstbal, lintje (eigen verzameling)
 

Eigenlijk was het een heel simpel idee, makkelijk uit te voeren en natuurlijk altijd leuk om een bijzondere kerstbal te maken (of weg te geven aan een bijzonder persoon).

Binnenkort volgen er vast nog wel meer ideeën.

Groeten,
Maureen

het is weer maandag

en wat vliegt zo'n weekend toch eigenlijk voorbij.

om het volgende verhaal te begrijpen, moet ik eerst even e.e.a. uitleggen hoe onze weekplanning eruit ziet.

Normaal verzinnen we donderdag in de loop van de dag/avond wat we in de komende week willen eten. Op basis van deze lijst maken we de boodschappenlijst. Ideaal: altijd duidelijk wat er gegeten wordt, en degene die het eerst thuis is (manlief of ik dan) kan  vast beginnen met eten koken. Natuurlijk kan het menu van 2 dagen worden gewisseld omdat er meer of minder tijd is. Omdat ik vrijdags maar een halve dag werk, doe ik aansluitend de boodschappen, meestal "weloverwogen".

Afgelopen donderdag was echter het probleem dat we tot 8 uur onderweg waren, en daarna ook nog druk met andere dingen. Dat had dus het gevolg dat er geen "etenslijst" en dus ook geen boodschappenlijst was. Ook had ik (in tegenstelling tot andere vrijdagen) nog niet gegeten.....Tel al deze dingen bij elkaar op en je hebt: veel lekkere dingen, maar de helft van de boodschappen voor een fatsoenlijke maaltijd niet.
 Dat zal dus de rest van de week tussentijds boodschappen doen worden.

Vrijdag was ook de zomer-kerstborrel van de ZZP'ers, erg gezellig zo'n club mannen....lekker eten, gezellig, veel bijgepraat met de andere dames....kortom: gezellig avondje. Helaas voelde ik al iets opkomen, maar had nog goede hoop dat het over zou gaan....

Zaterdagmorgen eerst de hardlooptraining. Helaas had ik al vanaf het begin van de clinics behoorlijk pijn bij de aanhechtingen van de spieren aan het scheenbeen en vorige week werd het echt te erg. Zaterdag ben ik dus wel naar de training gegaan, maar heb niet meegedaan. Er is angst, angst dat mijn lichaam weer zegt dat het niet gebouwd is voor hardlopen...... toch wil ik het zo graag, de motivatie is er nog steeds.

zaterdagmiddag even Bisonspoor, de eerste vergeten boodschappen halen, daarna even naar Woerden, want Maaike klaagt over de niet-gegipste vingers: ze worden dik en blauw....zou een teken van afknelling kunnen zijn, dus toch even langs de SEH. Daar vandaan langs de sportwinkel, een badmintonracket voor Maaike, sportkleding voor manlief en plotseling bedacht ik me: hier hebben ze ervaring met hardloopschoenen, hier komen mijn schoenen vandaan.....ondanks dat ze toen zijn aangemeten, klopt het misschien toch niet helemaal.....misschien dat daar de klachten aan mijn benen vandaan komen.... toch eens overleggen. Ja, het zou kunnen, maar om het goed te kunnen bekijken, moet ik een keer langs komen, met schoenen en alles, dan bekijken we dat.

Ondertussen waren de klachten van vrijdagavond niet echt beter, en zelfs eerder slechter geworden: keelpijn, snotterigheid, koortsigheid.....helaas dus een paar dagen een flinke verkoudheid.

Ondanks alles ga ik vanavond toch de training lopen die ik zaterdag gemist heb, kijken of het lukt, en voor de rest zien we het wel.

ik ga nu mijn spullen maar eens pakken, en dan weer eens een poging ondernemen.

xxx, Maureen

het huishouden van Jan Steen.....

Zo maak je een hoop plannen voor 's avonds en de volgende dag, en zo kan je ze ook meteen weer aanpassen....

Gisteren was zo'n dag. Het plan was om na het eten heerlijk te gaan hardlopen, en verder: klaar voor de avond. Helaas liep het anders.
Om half 4 werk ik op mijn werk gebeld door Maaike: ze had tijdens de gymles een basketbal tegen/op haar vinger gekregen, die was nu dik en blauw (ondanks koelen). Ze was even bij de dokter langsgegaan, daar kon ze later even terugkomen. Prima, dan hoor ik het wel....
Om kwart over 4 belde ze weer: de dokter dacht dat het óf zwaar gekneusd óf zelfs gebroken was. Er moest een foto gemaakt worden, maar dat mocht ook morgen.

Nu had ik al ergens gelezen dat in sommige ziekenhuizen er op donderdagavond ook poli's open zijn, en volgens de website van het Hofpoort zou daar de Radiologie ook onder vallen. Toch even gebeld, en ja: tot 7 uur konden we daar terecht. Goed, dan springen we nu in de auto, sorry Maya, en komen eraan.

Half 6, Hofpoort ziekenhuis: ja hoor, foto's kunnen worden gemaakt. Normaal gaan ze naar de huisarts en bekijkt die ze verder, maar omdat dit de verdenking van een breuk was, bekeek men de foto's meteen. Bij Radiologie konden ze het niet met zekerheid zeggen, maar het leek wel een breukje.

Toch maar doorgestuurd naar de HAP/SEH en na veel wachten komt een arts je inderdaad vertellen dat er een breukje zit en dat er gegipst gaat worden. Het is wel druk in de gipskamer, dus dat wordt weer wachten.

Eindelijk om 7 uur (eigenlijk viel het nog wel mee) zijn we aan de beurt, en binnen de kortste keren zit mevrouw van het topje van haar vingers tot bijna haar elleboog in het gips.

Zo, klaar en lekker naar huis......Maar ik ga niet meer koken hoor....Goed, in Woerden dan maar even de Mac gepakt, hebben we dat vast gehad. Daarna naar huis, want er moeten een aantal praktische zaken ook nog geregeld worden: huiswerk is er één van, maar ook vervoer van en naar school, want fietsen is een no-go....
Goed, eindelijk, rond 9 uur, is alles geregeld en voorbereid.....niet al het huiswerk is af, maar ik schrijf wel een briefje hoor, ga nu maar lekker slapen, dan ga ik nog even......

hardlopen, want het was mijn trainingsavondje....Eigenlijk zag ik het al in het water vallen, heb ook weer getwijfeld: wel-niet-wel-toch niet.... Het is al donker en het regent weer...... maar zaterdag weer groepstraining en ik heb die tussentijdse trainingen zo nodig..... Goed, telefoon mee, regenjas en veiligheidshesje (fluor-oranje) aan en gaan met die banaan. Maar omdat het al wat later en dus behoorlijk donker was, maar niet mijn eigenlijke stukje langs het kanaal gegaan, maar even door de wijk bij ons, even een half uurtje. Het ging niet super, had ik ook niet verwacht, daar was ik gewoon door alles niet fit genoeg voor, maar de gemiddelde snelheid van dinsdag heb ik toch wel aardig kunnen evenaren.

Het begint gewoonte te worden, hardlopen in de regen, maar de regen is het grootste probleem niet. Het grootste probleem is, dat je daardoor het risico loopt om niet van die bank af te willen komen, en makkelijk toe te geven aan het "ik heb nu geen zin/geen tijd/het is al laat/ het is al donker" verhaal.

Het kost moeite om na zo'n dag toch de motivatie weer te vinden: Nou ik HEB hem gevonden. En de voldoening als je weer thuis komt, is zo groot. Het is me WEER gelukt.

Vandaag is er een zomer-kerst-borrel van een groep ZZP'ers, waar wij ook heen gaan, gewoon, eens wat contacten leggen. Eerst nog een paar uur werken, dan de boodschappen en dan die kant op: tenminste dat zijn de plannen. Maar een dag als gisteren bewijst wel, dat plannen maken eigenlijk helemaal niet handig is.....