vandaag

heb ik besloten mijn lay-out eens iets aan te passen. Ik heb blogs toegevoegd die ik, op mijn manier, volg. Er zijn er een paar die ik puur hobbymatig volg: Nanda, met haar leuke knutsels en frutsels en Noor!design met de leuke hobbymaterialen.
De overige 3 blogs die ik volg, zijn van 3 vrouwen die ik, ongeacht hun leeftijd, enorm bewonder om hun moed en doorzettingsvermogen.


Als eerste: leef lef.
Over een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek is. Bij het eerste ontdekken van haar ziekte is ze begonnen met hardlopen. Het resultaat daarvan was vervolgens een sponsorloop, eerst aangesloten bij de Berekuilloop (2013), maar sinds 2014 een eigen evenement/.sponsorloop: de LEEFLEFLOOP op Het Lint, die dit jaar voor de tweede keer in deze vorm georganiseerd wordt.


Als tweede: mama Roos.
Een jonge vrouw, die in 2012 bevallen is van een premature babyboy. Gelukkig gaat het met die babyboy nu goed en is het een heerlijke dreumes geworden. Afgelopen jaar werd babyboy 2 geboren, stipt op tijd. De dapperheid waarmee zij een tweede zwangerschap is aangegaan, ondanks de onzekerheid, daar heb ik respect voor.


Als derde: mijn leven en alles wat daarbij komt kijken
Een nog jongere vrouw, die ik niet in real life ken, maar waarover ik op een paardenforum heb gelezen. Als ik lees met welke dapperheid zij de onderzoeken en ingrepen ondergaat, en hoe zij met veel doorzettingsvermogen ondanks alle ziekenhuisopnames, er in slaagde om haar eindexamen te halen, dan krijg ik kippenvel over mijn hele lichaam. Diep respect voor haar.


3 vrouwen, 3 verschillende leeftijden, 3 verschillende situaties, maar toch een overeenkomst: ziekenhuizen spelen een belangrijke rol in hun leven.


Nu kan je denk: tja, ramptoerisme, maar dat is het toch niet. Het is zuivere interesse over hoe het met hun gaat, hoe zij zich door moeilijkheden heen slaan, en op de een of andere manier geeft het mij kracht om mijn relatief kleine problemen makkelijker te relativeren.


Af en toe plaats ik eens een reactie op een van de blogs, soms alleen maar om even een hart onder de riem te steken, aan te geven dat je aan ze denkt, of ze sterkte te wensen.

Al geruime tijd

niets meer geplaatst. Niet omdat ik niets te vertellen heb, maar omdat ik vind/denk dat ik er geen tijd voor heb, of juist omdat ik vind dat hetgene wat ik schrijf, voor anderen weinig interessant is.

Maar: nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Als eerste: hardlopen.
Dit doe ik nog steeds, regelmatig, niet snel, maar wel doorgaand. Ondertussen heb ik heel stiekem eens aan de 10 km mogen snuffelen, en dat gaat hem vast binnenkort wel eens worden.

Op creatief vlak:
Fröbelen doe ik nog steeds graag, dan mat papier, maar tegenwoordig ook steeds meer met verf en pastelkrijt. Vooral pastelkrijt vind ik een leuke uitdaging.

Op gezinsvlak:
Tja.....wat zal ik daar nu eens van zeggen? Kleine kinderen, kleine zorgen (over het algemeen dan), grote kinderen, grote zorgen.....en hoe het verder gaat? ach.....we zullen het wel zien.

Wat voor mij de voornaamste reden is om dit blog weer eens nieuw leven in te blazen, is het volgende: gisteren is er een terroristische aanslag gepleegd door 3 moslimextremisten op een frans satirisch tijdschrift. Hierbij vonden 12 mensen de dood.

Hier heb ik het volgende stukje over geschreven, en ondanks dat ik denk dat niemand het zal lezen, wil ik het toch hier plaatsen:

Na een terroristische daad, door moslimextremisten, ergens in Frankrijk, valt het me weer op: de beruchte kam. De extremisten zijn moslim, dus alle moslims zijn extremisten…. Voel je het?

Dat is het zelfde als: mensen van de zwarte kousenkerk zijn christelijk, dus alle christenen zijn van de zwarte kousenkerk.

We weten natuurlijk allemaal dat dat in het geval van de christenen niet waar is, maar waarom zou het dan vanuit de moslims wel waar zijn?

Omdat ze roepen ”Allah is groot”? Tja, hoe vaak zegt een christen niet: “God zij (ge)dank(t)”? Is dit beter, is dit erger? Nee, eigenlijk niet, maar het hangt van je referentiekader af. Waar zet je het neer, wat ben je gewend?

Mijn ervaring is, dat er onder moslims verschillende “gradaties” zijn, de meer of juist wat minder praktiserende, de strengere, dat wat gematigdere, de extremisten. Net zoals je dat in het christelijk geloof op precies dezelfde manier aantreft: zwaar (zwarte kousenkerk, rokken, reformatorisch) of wat gematigder, en alle tussenvormen van al dan niet praktiserend.

We hoeven het niet met elkaar eens te zijn, maar ieder mag zijn eigen mening hebben, ook als deze op satirische wijze wordt geuit. Dit gaat nl. over en weer: nu deze over dat geloof, dan die over dit geloof.

Als we nu, met elkaar, eens gaan proberen IEDER, welk geloof dan ook, protestant, boeddhist, moslim,  katholiek, in zijn waarde te laten, de gewone menselijke normen en waarden (noem ze de 10 geboden, de 7 werken van barmhartigheid) uit te voeren, zonder bijbedoelingen, dan zou de wereld vast een stukje mooier zijn.

Als ieder in zijn eigen kring hiermee begint, door simpel wat naastenliefde te (ver)tonen, dan KUNNEN we met elkaar het verschil maken.

Ik hoop dat, als iemand dit leest, diegene de moed heeft om dit stukje te delen, over te nemen, of er op zijn minst zelf iets mee te doen. SAMEN KUNNEN WIJ HET VERSCHIL MAKEN!