lang geleden

Veel gebeurd, maar….hier is weer een nieuw avontuur van mij.

Als eerste: het hardlopen. We lopen nog steeds. Trainingen gaan goed, steeds minder pijn, 2,7/3 km is goed te doen (al 2 x de VIB-loop gedaan op een zondagmorgen)…..heerlijk. Nu onderweg naar de 5 km, en wie weet, als het zo goed blijft gaan, komt er wel een 10 km…..maar dat is nog even toekomstmuziek.
Wel weer een aantal doelen/evenementen op de planning staan: belangrijkste (voor mij) is nog steeds het lopen van de Unicef-loop in april 2014. Hier wil ik tenminste 5 km kunnen doen. Verder staat er voor zondag 15 december een SantaRun ( http://leidsche-rijn.rotarysantarun.nl/) op het programma en voor 29 december weer een VIB-loop, dit keer die van 5 km. Voor 2014 wil ik graag de Utregse Meidenloop en (als hij er weer is) de ColorRun doen.

Tot zo ver de plannen voor het hardlopen.

Verder zijn we druk bezig op zolder, om die zo in te richten dat er een fatsoenlijke logeerplaats gerealiseerd kan worden (met evt slaapbank), tv en wat opbergmogelijkheden. er moet er natuurlijk op zolder wel voldoende ruimte blijven voor mij om te fröbelen, want aangezien ik op een paar markten ga staan samen met Nanda van www.Prettypresents.nl, moet ik toch weten wat er te koop is en hoe het verwerkt kan worden……
De eerste “nieuwe” soort fröbels is dan ook af en zal ik binnenkort vertonen op mijn blog.

Als laatste heb ik mij pasgeleden erg opgewonden over een opmerking over AD(H)D, en dan voornamelijk over het feit dat de “ontdekker” hiervan blijkbaar op zijn sterfbed heeft verklaard dat AD(H)D niet zou bestaan. Natuurlijk wordt zo’n uitspraak finaal uit zijn verband getrokken en natuurlijk zullen er foute diagnoses gesteld zijn, maar…..mensen die er geen ervaring mee hebben, denken wel allemaal te weten wat er speelt en vinden vaak dat het aan de ouders ligt. Ouders kunnen niet opvoeden, ze werken te veel, ze zijn niet streng genoeg, en op die manier wordt  de ouders ook nog een schuldgevoel bezorgd, terwijl de ouders vaak al veel strenger zijn dan andere ouders, maar het komt gewoon niet binnen.
Nou, ze mogen een paar dagen ruilen hoor, als de dame haar medicijnen niet genomen heeft: opmerkingen komen niet binnen, opdrachten worden niet uitgevoerd, drukte in haar hoofd, concentreren is moeilijk, problemen met plannen en organiseren en ga nog maar even door.
Je snapt natuurlijk dat dat voor frustraties zorgt, naar beide kanten, want echt: het is GEEN onwil, het is absolute onkunde. Natuurlijk proberen we dit zo goed mogelijk te ondersteunen, maar soms kan je niet verder.
Maar de mensen he, die !@$%# mensen die er niets van weten, die zeggen standaard “O, maar dat heb ik ook wel eens”……Ja inderdaad: WEL EENS…..moet je eens nagaan wat dat is als je dat de hele dag door, dag in dag uit hebt. Je ouders zitten op je te schelden, over je huiswerk, je cijfers, dat je je taken niet doet. Niet 1 dag, maar alle dagen. Vervolgens krijg je medicijnen en hé…..dat is gek: opdrachten worden uitgevoerd, huiswerk wordt “vanzelf” gemaakt, er ontstaat structuur, cijfers worden beter, de hele wereld gaat beter…..kortom: er ontstaat RUST.

Goed, eindelijk mijn frustraties over het onbegrip ge-uit en natuurlijk, ik ben het er volledig mee eens: er ZIJN kinderen die wel erg gemakkelijk het etiketje hebben gekregen en de bijbehorende medicijnen, maar voor de vele kinderen (en volwassenen, want ik ben ook een ADD’er) kan er zoveel rust ontstaan….